O Picón

A memoria remota e glacial de Gondwana

Nas inmediacións do Picón, a máis de cen metros sobre o nivel do mar, atópase o chamado "mellor banco do mundo". Desde este miradoiro, cara ao leste divísase Estaca de Bares, o punto máis ao norte da península Ibérica, e cara ao oeste, o cabo Ortegal. O banco aséntase sobre riolitas de 450 millóns de anos, rochas de tons rosados que emerxeron dun arco volcánico durante o Ordovícico. A súa textura volcánica orixinal aínda é recoñecible, o que nos axuda a identificar as erupcións desta antiga marxe continental.

A un quilómetro cara ao leste, atópase a praia do Picón, que contén lousas con cantos pertencentes ao dominio autóctono, chamado así porque as súas rochas, a diferenza dos materiais alóctonos do Complexo de Cabo Ortegal, formáronse nesta mesma localización. O máis sorprendente destas rochas é que nos narran un pasado glacial. Trátase de depósitos glaciomariños formados no período Ordovícico, hai uns 450 millóns de anos, na marxe de Gondwana. Conteñen fragmentos de rochas transportados por icebergs nun océano primitivo. As arxilas orixinarias das que proceden as lousas formaban parte dunha conca sedimentaria na marxe de Gondwana. O continente estaba ocupado por un gran casquete glacial. Os icebergs desprendidos deste casquete contiñan bloques das rochas arrincadas no fluír dos glaciares. A fusión do xeo á deriva deixou caer bloques de rochas de tamaños moi variables sobre estas arxilas. Son os cantos caídos ou drop stones, que converteron a estas lousas nunha formación de fama mundial, estudada por numerosos especialistas. O frío Ordovícico parece persistir dalgunha maneira nesta praia do Picón.

Como lugar de interese xeolóxico, estas rochas son testemuñas excepcionais do vulcanismo paleozoico galego, transformado máis tarde pola oroxénese Varisca. Á tardiña, cando a luz dourada acariña as riolitas, o contraste entre a cor da rocha e o azul do mar crea un espectáculo que xustifica a fama deste miradoiro.